de dag beschreven

Een intense innerlijke spanning die uiterlijk niet of nauwelijks tot uiting komt. Een nogal nieuwsgierig makend gegeven diep van binnen dat zich alleen laat zien in het licht kloppende spiertje aan je bovenlip. Zelf niet op de sensitieve golflengte doorschemerend naar het bewustzijn van de persoon aan de overkant. Een  niet definieerbare spanning die de ander toch niet ongemakkelijk maakt.

Wonderbaarlijk.

Een onrust zorgvuldig van binnen ingekapseld bij gebrek aan betere omschrijving. Onbeschrijfelijk! Daarom de poging tot uitbeelding. Abstracter weergegeven in kleuren waarin het gevoel werd gevat, door het verschil in tint. Een afgezonderde/uitvergrote determinatie.

Eigenlijk een concreet maar toch ook abstract moleculair vergelijken van een kleurrijk aanvoelende gevoelvolle vraag.

De moleculaire connectie behouden die alles bindt.

De ingekleurde X in de figuratieve vergelijking . En wat is de vraag?

Waar zit het gevoel X?

Of wat is het gevoel X?

Hoe ziet gevoel X eruit?

Laat ik het maar houden op het uitzicht. Want WAT/WAAR is vooralsnog te complex.

Het lijkt een koud iets, deze manier van uitwerken/tekenen. Maar als het ingegeven wordt door een wonderlijk/ verwonderd gevoel, stopt het dan geen warme diepte in de vergelijking?

Stopt de kleur genoeg emotie in het onderzoek om aan te geven dat het een gemeende uiting van interesse is?

Is X, de verborgen beheersing die ik wens te vinden, of is het de emotie die zorgvuldig beheerst word? Waarschijnlijk beiden. Laten we dus het gevoel een rode kleur geven en de inkapselende beheersing/spanningscontroleur een ….tja, …. een andere primaire kleur? Of een complementaire?

De vorm, ….de vorm van X?

Hoe geef ik iets dat beheerst wordt een vorm?En als het wordt losgelaten/bevrijdt, dijt het dan vloeiend/zwalpend geleidelijk/per direct uit naar alle windstreken. Zwermt het uit mekaar als vurig vonkende  vuurvliegjes of (de meest logische verklaring, omdat het beheerst wordt voor een reden, waarschijnlijk omdat het vroeger reeds moeilijk inperkbaar is gebleken) wordt het een explosie van temperamentvolle flitsende uitweidingen met een rood dat verspreidt in een gemengde kleurenschakering.

Ah dat kan niet.

Rood is een primaire kleur. Puur, onvermengd. En kan dus niet uitbarsten in een gemengde kleurexplosie. Mijn vergelijking gaat niet op, op deze manier. Dus ofwel moet ik het gevoel een andere kleur geven, niet primair. Ofwel moet de bevrijde vorm een andere verlossing krijgen.

Ik kan beter het ingekapselde gevoel uitbeelden, vooralsnog te weinig informatie om het voortvloeisel te bepalen. Maar dan nog blijft de vraag van de kleur. Verdorie. Ik had toch ten zeerste een vermoeden dat het een rood gevoel moest zijn. Waarom anders die inkapseling?

Eureka, waarom had ik dit niet eerder gezien. Het gevolg heeft een rode kleur. Geen verschillend gekleurde uitbarsting.

Blindstaren noemen ze zoiets. Of staar ik te veel in de diepte?

Ik denk dat de gevoelige vorm in beheerste staat een rond gevoel betreft. Nog niks puntigs aan.

Laten we nu aannemen dat het een rood rond gevoel betreft omgeven door cyaan. Toch maar complementair nemen, als de vervloeiing in gecontroleerde staat gebeurt, krijgt het gevoel een mooie grijze tint of misschien een aards bruin. Nemen we een primaire aanvulling dan wordt het resultaat te fel, voorlopig, naar mijn gevoel.

Bekijken we het louter feitelijk dan heeft de emotie de complementaire kleur, en de beheersing meer rood (primair). Want de barrière (het rood) moet krachtiger zijn om het gevoelige (cyaan) in’t gareel te houden.

Maar ik houd me toch aan het figuurlijke idee van een idyllisch rood gevoel. Het blijft een gevoelige vergelijking.

Bovendien vind ik dat het een rood gevoel moet betreffen omtrent mij.

We zitten nog in het beginstadium. Een stadium waarin een rood gevoel nog positieve klank heeft.

Zo is het inderdaad; het gevoel is dus definitief rood, omgeven door cyaan. Onder invloed van tijd (menselijke bufferzone) evolueren/vloeien beiden samen.

Een rond spanningsgevoel bestaande uit drie ringen. Een rood sentiment, omgeven met een transparante ruimtelijke lege kring. Dit extra omrand door een cyanen beheersing. De binnenste ruimtelijke ring vult zich getijdelijk aan met beide kleuren tot een aards rustig bruin of een verweven grijs. Een soort van liefdevolle berusting!

De tijd zal vertellen wat er vervolgens gebeurt. Verwisselen de kleuren intertijdelijk van plaats? Of vloeien ze terug naar hun oorspronkelijke plaats. Is jouw rode gevoel negatief getint geworden? En zal het cyaan sterk genoeg zijn om de nieuwe emotie op zijn plaats te houden?

Verhuist het grijze/bruine naar een dieper niveau? Of word het gelaagd met een nieuw rood? Waarrond of waartussen een nieuwe transparantie verschijnt?

Wat ik tot nu toe kan beantwoorden? Een schijnbaar koude parabel is niet altijd letterlijk koud, maar dat is alleen om mijn gevoel redelijk duidelijk te maken.

Maar wat, waar en hoe is X? In een jou kleurrijke gevoelige vergelijking?

© 17/07/2005 Annemie

Blog: 11/08/2006- 12/08/2006

Ja hoe werkt dat; het bloggen. Je schrijft de belevenissen van een dag. Je geeft een neutje persoonlijk leven vrij. Je verhandelt jezelf, voor een keer, als ik het niet doe, doet een ander het zeker.

Nu moet ik eens iets vertellen …., dat is den trant is het niet, wat er me vandaag overkwam?

Preparations: Een glaasje wijn, kaarsjes, en het witte blad gevuld met een rood gevuld tekstvak. Kwestie het harde Zwart op wit te vermijden.

Moet ik nu gaan vertellen welke zanger het startsein gaf, terwijl ik de nodige voorbereidingen trof? Of is muziek al teveel misbruikt om aandacht te zoeken?
 Als ik nu zweer, dat het echt gemeend is.
Ik heb zoals gewoonlijk bij het begin van schrijven, dat verstand op nul gezet (paradoxaal maar waar) en een beginritueel gestart. En ik heb gewacht tijdens de voorbereidingen tot er iets raakte vanbinnen.
 Okee goh, ik geef het toe, het was het liedje van Madonna. En het begon vanaf Forbidden love, haar laatste Cd, hoe heet hij nu weer? Confessions on a dancefloor

Het kan misschien geen groot nieuws lijken. Maar voor mij voelt het zo wel. Ik loop rond met een enorm hongerig gevoel in mijn maag, op mijn lever. Het is zoals je verkiest. Het heeft in ieder geval iets met de twee te maken. Het figuurlijke van het gevoel weegt door in het letterlijke. Hoe het komt? Ik kan nu rond de pot gaan draaien, mezelf een hele rits psychologische smoezen of voor de fans: analyses aanpraten. Maar dat gaat me morgen inhalen, denk ik. Ik denk dat ik een stomme fout heb gemaakt. Ja zeker, ik heb niet opgelet.

Ik wist dat vandaag een dag van betekenis was, ik zou bijna zeggen onbewust, maar dat raakt het gevoel niet. Het was meer een aanleiding tot een bewustwording van iets dat ik al lang wist-gevoel. En niet het bezwarende gevoel dat er iets boven mijn hoofd hing (voor de pseudopsychologen: ik krijg nooit het gevoel dat er iets boven mijn hoofd hangt.) bovendien schrijf ik, ik moet de boel altijd dramatiseren!). Me drama queen on paper!
 Het gevoel, ik realiseer me iets dat ik al lang wist. Ik word met mijn neus op de feiten gedrukt (Het is natuurlijk altijd gemakkelijk nadien te zeggen dat ik me vandaag iets ging realiseren, het maakt een beginzin altijd meer smakelijk, het bouwt spanning op).
 
‘ Tja, baf, daar was het’.
Dat hongerige gevoel duidt op een missen. Ik probeerde het nog te stoppen met een hele hoop snoepgoed, but no, na een half uurtje leek het gat weer hol.

Aha, daar hebben we het liedje ‘Get together’ daar zat ik op te wachten. Om aan jou te vertellen via een omweg; weet je waarom ik die song geweldig vind; omdat ze zingt: I really wanna be with you, en omdat ze zingt; ‘we can do it all night’, geweldig zinnetje vind je niet? Ik geef het toe. Het raakt een snaar. Heel het liedje eigenlijk. It’s all een illusion,….. I’ll make you feel better. Goh geweldig.
Wel,… aan jou; ‘I really wanna be with you’. Voor wat het waard is, soms neemt het leven een andere koers. Maar het is maar dat je het weet, als je ooit aan mijn deur staat, Ik gooi alles ogenblikkelijk aan de kant.
En dat sluit voorlopig het persoonlijke gedeelte af. De sensatie van de blik in een ander leven die ik de lezer gun en ik hoop dat jij er bij bent.

• Ik zal af en toe zeggen welk liedje ik aan het beluisteren ben (geeft soms beter een gedachte weer dan het te vertellen): ‘You; van Ten Sharp’
• Of ‘Love profusion’ (echt drie minuten pauze, omdat het associaties oproept waar ik langer aan bezig ben om ze neer te schrijven en omdat ze nu niet ter zake doen.)

• God, dat glas wijn dat smaakt wel.

• Misschien, (niet dat ik een slaaf ben van public opinion) schrijf ik wel eens een recensie van de film: ‘V’ for vendetta. Waarom ik het een goede film vind en waarom voor een stukje niet. De scènes bijvoorbeeld als hij zijn geliefde gevangen houdt om haar harder te maken voor de rest dat gaat komen. Toen viel hij werkelijk uit zijn rol van held en raakte hij aan de lagere wal van gepeupel dat graag ‘diep’ wil overkomen. Hoe kom je er nu bij; je lief te willen harder maken, door haar op te sluiten/terroriseren. Het kwam nogal ziekelijk over.

Zijn lief was al sterk genoeg, een lief is altijd sterk genoeg!
En dat zou er in de strijd wel uitgekomen zijn, op de manier hoe hij het gedaan heeft, heeft hij haar al uitgeput voor wat er moest komen.
Dan kon hij de soloheld uithangen?
Elke held heeft zijn gebrek, want they are only human. Maar toch, dat vond ik wel echt te ver gaan.

‘Luka Bloom: I believe in you

Wat vind je daarvan; mijn beste mijn blog-lezer, een streepje muziek en wat ik erbij fantaseer.
Persoonlijk genoeg?

• Goh gene chips meer. Maar nog wel een ijsje. MMm.

‘Als ik nu op café zat, pffff, het zou er schoon uitzien, …………

Eigenlijk zou ik er de notities van eergisteren nog moeten bijzetten. De notities van het verhaal dat ik aan het schrijven ben. Dan voelt het toch op zijn minst nuttig wat ik hier heb geschreven. Want zomaar zo persoonlijk worden voor Jan en alleman, voor niks dat lijkt me toch maar …, ja wat? Nutteloos. Mmmmmm, ik ga het toch maar niet doen. Die notities houd ik graag voor mezelf, ze zijn van mij!
Het is tenslotte Big Brother niet. Je kunt het beter als boodschap zien. Boodschap aan die ene. Message in a bottle. Echt! (Cynisme voor degenen die denken dat het voor hen is, maar waar ik eigenlijk geen boodschap aan heb, warme liefde voor wie het is, toegefelijke liefde voor wie ik graag zie maar niet echt de ‘one’ zijn. Ziede hoe men een verschillend beeld verkrijgt. Ziede???

En voor iemand waar ik van houd: Zomaar zonder doel rondlopen, is moeilijk, omdat het iets is dat ik moet leren. Dan wordt het rondlopen zonder doel een doel? Tot ik me het gewoon maak, ik ben aan het oefenen, wat vind je ervan?  Zonder doel vertellen dat het als  doel heeft niets te vertellen is the same thing, alleen bewegen die benen niet mee, maar ik zal wat wiebelen onder mijne bureau.

 Ik heb je, verdorie (tussen haakjes), nog nooit mijn essentie vertelt. (de essentie in vertelvorm (op schrift) die je hebt is er één van het verleden. Van jaren geleden, toen ik even neuroot was. En omdat wij toen het meeste contact hadden, lijkt ze (de neurotine ;-)) soms nog de bovenhand te krijgen. Tja, hoe komt zoiets. Een geheugen is een raar ding en heeft tijdens sociale omgang meer de overhand dan soms gedacht wordt denk ik. Het drukt conversatie een bepaalde bekende richting uit. Vooral als die gesprekken altijd in dezelfde omgeving plaats vinden; Maar dit begint meer op een excuus te lijken, en ik zou niet willen dat, het geschrijf van mij vanaf nu geassocieerd wordt met excuseren. Dan is de lol er ook af.’

God, een deeltje van de essentie van toen en een beetje nu; ‘ik heb toen niets verkeerd gedaan’, dat wil ik nog altijd zeggen. En ik ben ervan overtuigd.
(That I will be good’ van Alanis Morrisette’.)

De te volgen titels:
1. Hoe men inspiratie soms verwart met plagiaat en het dan een ode noemt.
2. Waarom sommige mensen blijkbaar met alles wegraken.
3. Als het welzijn van één wordt opgeofferd voor the greater good. (heeft dit nog iets met V for vendetta te maken?)
4. De manier waarop gedichten worden geïnterpreteerd en sommige lezers niet kunnen onthouden dat het ‘hun verklaring’ is en niet persé de bedoelde waarheid.
5. De schrijver die beelden voorgeschoteld kreeg terwijl hij niet naar waarneming wou schrijven. En liever zou schrijven over een onderwerp als het hem gewoon gevraagd werd.

En de te volgen vraagstelling:
• Waarom leest de ene mens iets met humor en de andere zoekt er iets venijnigs achter?
Tja, it’s for me to know and for you to find out.
Waarschijnlijk schreef ik voor de mensen met gevoel voor humor met humor en wilde ze laten lachen en voor de venijnigaards schrijft een schrijver (onbedoeld) een steek onder water die door hen herkend wordt. It takes one to know it. En het gevoel leest wat het graag wil herkennen.

Annemie

Blog vervolg,

Het is te zien, wanneer er ineens woorden vloeien. Het ligt aan die lichte staat van ontevredenheid. Weest gerust, ik heb het vooral over  mijn staat. Dat kan gebeuren ja, het is niet zwaarmoedig ontevreden. Het is meer een: misnoegd voor even.
Er lijkt een verandering aan te komen. Gepaard met een (licht!, ‘k zou niet anders durven beweren) ongerust gevoel.
Misschien omschrijf ik het als een collectief ontevreden gevoel omdat het me veiliger en geruststellender lijkt om gezamenlijk ontevreden te zijn. Ontevreden in groep, geeft je nog altijd een nabije schouder om tegen te rusten. Aha, dat is het met dat cynisme en collectivisme van de laatste dagen. Het is kuddegevoel. Jaaaahhhh, nu, dat vind ik eens een heerlijk. Zijn we lekker samen cynisch geweest. En ik vond die gedeelde torsende schouders fantastisch.

Cynisch over wat? Vraag ik nu.
Tja, als mijn haar maar goed zit. Je zou zo eens kunnen opstaan ’s morgens met een haardos die alle kanten uitsteekt omdat je er de vorige dag wat teveel gel in hebt gesmeerd. En dat gecombineerd met wat regen. God, het zal een zicht zijn (eerlijk gezegd, het was een zicht, wink, om wat bloggertaal te bezigen) Een zicht om ontevreden van te worden.
But, what the hell. Ik loop toch zo niet naar buiten! Hoogstens met nat haar. Pas gewassen. Lekker fris. Who cares that er geen vorm in zit, omdat het zo een lekker frisse geur verspreidt. Maar foei, foei Annemie, je weet wat je in je vorige stukje zei over the eye of the modern beholder! Ge kunt beter uw haar friseren met litersssssssss ongezonde, plakkerige haarlak om toch maar elk spierke in de plooi te leggen om er gezond uitgestreken of uitgeslapen uit te zien.
Pas op; uitgeslapen heeft een negatieve ondertoon in zijn andere betekenis. En het is een bewust gekozen cynisch woord.

Dit was nog wat onzin, om niet uit den toon te vallen tegenover mijn vorige stukjes.

Wat ‘k eigenlijk wil zeggen staat allemaal in de titel van: Walk a mile in my shoes. Ja, daar wil ik me op dit moment wel aan spiegelen: als eerbetoon. Goed liedje dus.

Ik zou echt een Laptop moeten hebben. Het valt me de laatste tijd op dat ik gangbare ideeën heb tot ik echt voor mijn computer ga zitten. Nu zit ik maar wat te leuteren.
Stel je voor. Neeeee, ik zit niet tegen mijn computer te leuteren. Oké! (dit was een steek onder water, voor iemand die de rest van de bloglezers niet kennen, spannend niet?) Het is voor de bloglezer.

Het is godgeklaagd! Maar het doet eens deugd om mezelf zo misschien in de penarie te steken door echt reality, jaaaah! te bloggen. Tenminste zelf teveel geleuterd deze keer.

Waarom moet ik nu aan muilkorven denken? Nou, nou. Ik ben in ieder geval goed in het bedenken van nutteloze commentaar.
Nou, nou. Jaaaaaaaaaahhh! En: tja. Zulke woordjes typeren een mens meer dan welke houding ook.  (Typeren zeer tussen haakjes) Ik vind die van mij wel geweldig. (Nou, nou arrogant) Ook omdat het nog onontgonnen gebied is. De psychologie van de stopwoordjes? Pas op, zelfs die woordjes kunnen, onder verschillend humeur een andere ondertoon hebben.

Als onnuttige noot die niks met de rest van het verhaal te maken heeft; ‘Eigenlijk, vind ik dat er in een grondwet ook moet staan dat elk mens het recht heeft om zijn eigen leven naar de kl….. te helpen als hij het zelf verkiest’.

Ik had trouwens een goed idee voor een filmscript. Eigenlijk had ik in Hollywood moeten geboren geweest zijn. Met een Hollywoodbons als vader. Dan had ik mijn lusten kunnen botvieren op het witte doek. Mijne Hollywoodpa zou het toch betalen.Ja, ieder mens heeft zo zijn would be-droom. Ik zou scenarioschrijver-regisseur geworden zijn net als Woody Allen, maar dan zonder dat gezaag. Hoewel ik Annie Hall wel goed vind. De films waar hij zelf de overgrote hoofdrol in speelt vind ik ‘ erover’. Het staat u natuurlijk vrij om ze graag te zien zonder mijn verwijt. It’s all my fault!

Ik heb zelf de titel al (één van de titels): ‘Children of the fire’ Wat denk je?
Of ‘Herinnert u’
Om de enige zin te citeren die er van iemand anders zou inzitten. In het geval ik in Hollywood een Vlaamse film zou maken.
‘Herinnert u’ heeft sinds de film; ‘ V for Vendetta’ een aparte betekenis voor me. Ja, dus niet ongegrond.
Als het een Engelstalige film was zou de titel van ‘Herinnert u’, ‘Remember, remember’ worden. Remember, remember, the seventh of September. Maar ja, zo iets is al eens gebruikt. Zou dat plagiaat zijn? Of niet? (Kritisch?)

Tot slot;
Eigenlijk moet je in een blog ook een vraag stellen aan de lezer. Om toch tenminste de indruk te wekken dat het interactief verkeer is.
Dus; wat denken jullie van deze vraag: ‘Vind je dat je altijd betaald werd voor het werk dat je al ooit gedaan hebt, of hebben ze je serieus een kloot afgedraaid?
Het antwoord kan variëren van,
1. Ik heb ooit iets gemaakt en daar is iemand anders mee gaan lopen en ik heb er nooit ne cent van gezien.
2. Ik moet buitensporig veel alimentatie betalen
3. …………
4. Wat zit je nu te zagen, dat gebeurt iedereen wel een keer.

Zet het antwoord maar in mijn gastenboek.

Annemie    26/08/2006  27/08/2006

28-8-2006  29-08-2006 Annemie

Tussen de regels

Eigenlijk, eindelijk een serieus stukje. Waar zowel zwart op wit als tussen de regels staat, tataratataaaaaaa; dat het geblog van mij, geen verborgen verzoeken tot dates zijn aan de internet-daters.
Speed- daten enzovoort is niet aan mij besteed. Ik schrijf gewoon graag.

Ik ben namelijk dol op metaforen, maar durf soms de beeldspraak niet aan te raken, omdat ik niet zeker bent van het te moeten volgen begrip.
Jaja, een bekentenis.
Ik twijfel soms of het wel begrepen wordt wanneer je schrijft dat de hoofdpersoon (het personage) wil dat zijn lief binnenbreekt in zijn atelier (de hoofdpersoon kan een kunstenaar zijn), hij maar kan hopen dat er geen mensen rondlopen die zich de illusie toe-eigenen dat zij het lief zijn. En zo zich de vrijheid toe-eigenen de deur van de schrijver/ster te komen molesteren.

Een atelier in een boek is een pracht van een metafoor: waar een werk staat, uitgebeelde vlagen en zuchten en meermaals ook een verzuchting. Een beeldsprakerige liefde.
Kamers vol met liefde. De liefde omschreven als een atelier. Een schrijver zou bijvoorbeeld van zijn hoofd een atelier kunnen maken in een boek. Dubbele metafoor het boek is ook een atelier, gedachten zijn de beelden of schilderijen, de neergeschreven tekst is  een beeld, elke keer de pagina wordt omgedraaid wordt een ander beeld neergeschreven ( turn the page, een ander hoofdstuk, in die liefde), het is een verzameling metaforen, binnen metaforen, binnen,…..

Heeft bijvoorbeeld het atelier (van de fotograaf, het personage) een donkere kamer? Een doka waar negatieven (gedachten?) worden uitbelicht onder een ultraviolette lamp? Met een sluis om de overgang met de buitenwereld te verzachten.

Ingebouwde beeldspraak buiten the obvious;
1. Het ultraviolet kan betekenen dat de gedachte warmte nodig heeft in zijn kwetsbare staat om duidelijk te worden.
2. Couveuse (rood licht) beeld-> biggetjes of baby’s
3. En zo kan je blijven verder gaan  Te vroeg geboren? (3) biggetjes? dom, slim en slimst. Leerproces in de donkere kamer, onderbe wuste?
4. Negatieve redenering: heeft ‘het zwijgen’, de verborgen gedachte in de donkere kamer afgezonderd. Of was het het horen en zien,   van ‘teveel’?
5. Positieve redenering: Van negatief naar beeld in kleur of zwart wit omgezet. -> door de voorzichtigheid en de warmte.
6. Of je kan de donkere kamer vergelijken met de baarmoeder-> de gedachte wordt warm gehouden, rustig, afgezonderd, gebroed   naar volwassenheid en de sluis is de weg naar het licht. 
7. De sluis dempt de overgang -> overbelichting, niet te snel vol licht,  ingebouwde veiligheid
8. Het schrijven is de sluis naar de buitenwereld? Tussen de doka (hoofd, ontwikkeling, idee), schrijven de (verzachtende) sluis naar  het licht(de wereld, het boek)
9. ……..

De opsomming is wat je tussen de regeltjes kan lezen en hoeft niet zwart op wit weergegeven worden. Natuurlijk is het er het verschil tussen
1. de donkere kamer-> het onderbewuste met zijn meestal negatieve weerklank waar gedachten en gevoel wordt onderdrukt.
2. Of de donkere kamer-> waar een beeld wordt omgezet naar licht. Waar een gedachte wordt uitgebroed naar duidelijkheid.
3. The eye of the beholder weeral.

Veel valt af te lezen van de staat waarin het personage zich op die bladzijde bevindt natuurlijk. In context. Als er net iemand gestorven is dan zal de donkere kamer meer neigen naar een negatieve redenering. Of het personage moet een ongelofelijke positivo zijn.
 Hoewel, het verdriet dan volgens psychologische maatstaven in de ‘donkere kamer’ verdwijnt. Maar toch, ik streef ernaar het onderbewuste gewoon als ‘bewaarplaats’ te bezien, (en niet als onderdrukkingsplaats) tot een betere mogelijkheid tot uiten zich voordoet. En de sluis schiet vanzelf wel in actie, als er ruimte en plaats voorzien wordt. En niet door aan de deur te staan roepen.
Maar soit. Mijn doorgang staat open precies. Ik moet toch over iets leuteren.

Het inbreken in het atelier, is het spreekwoordelijke zich toe-eigenen van gedachten van de geliefde.
Ik wil weten wat er in je hoofd zit!
Het letterlijk geven van een verhaal is misschien wel zeggen; ik vind je aardig en ik vertrouw je. 

Dit moest ik even kwijt, om maar duidelijk te maken dat ik de beeldspraak begrijp waarmee ik zo graag schrijf. En dat het niet zomaar toevallig uitkomt. Zeker niet om erop te wijzen dat de lezer het niet heeft begrepen. Neuuuuuuuuhhhh, ik zou niet durven.

Zouden echte schrijvers er rekening mee houden dat er veel loonies op de wereld rondlopen? Als Herman Brusselmans in zijn column schrijft dat hij weer een lekker ding heeft gezien in ‘Café den blauwen hamer’ houdt hij er dan rekening mee (vreest hij dan) dat er in ‘Café den blauwe hamer’ vrouwen binnenvallen die denken dat ze lekker zijn. Om in zijn column eens goed ‘gepakt’ te worden.
Zouden echte schrijvers soms de neiging hebben om als voorwoord te vermelden; Ik schrijf niet naar realiteit. Boeken, verhalen zijn dikwijls een mengeling van fictie en non-fictie en meestal is de non fictie die jij er uithaalt de verbeelding, het zullen altijd alleen de mensen zijn uit de schrijvers’ persoonlijke omgeving die weten hoe de vork werkelijk in de steel zit, dus doe geen moeite en lees gewoon voor het verhaal.
Bovendien is het niet zo gezond om voor mijn neus raar streken uit te halen, ik schrijf het toch niet op, dus ge moet niet op het achterste wiel van uw fiets voorbij komen rijden met een rode neus als ik over clowneske streken geschreven heb.

Jaaaaahhhhh, het gaat hier toch weer naar een vorm van sarcasme neigen. Ik zal er maar mee ophouden.

Reality: Ik heb vandaag een wit vierkant op mijn groene muur geschilderd.

Groetjes van Annemie en likjes van haar twee katten.